Posts Tagged: Kodak

Pracownia analogowa & ministudio

W zeszłym roku w listopadzie musiałem wyprowadzić się z mojego niewielkiego studia przy Al. Zwycięstwa i trochę się tułałem ze sprzętem, który głównie leżał spakowany w kilku kartonach, częściowo rozpakowywany na sesje plenerowe czy organizowane w większych przestrzeniach. Niestety, przy moim trybie pracy wynajęcie przestrzeni na studio mija się z celem, ponieważ przeważającą część czasu spędzam przy komputerach w domu. Po prostu "nie opyla się". Dlatego postanowiłem wyremontować piwnicę u teściów i tam się wprowadziłem, przekształcając studio w pracownię analogową - do czego dążyłem od pewnego czasu. I wreszcie, pracownia analogowa z ministudiem portretowym działa!

Inauguracji dokonała Olka - modelka, która zaczynała karierę w moim poprzednim studio, a obecnie jest na liście Myst Models. Był poncz i ciasteczka, oczywiście zdjęcia analogowe i cyfrowe, na pierwszy ogień poszło światło żarowe z reflektorów scenicznych, które uwielbiam. Zdjęcia analogowe na przeterminowanej wiele lat kliszy Kodak Gold 160, założonej do Kiev'a 88 z Sonnarem 180 mm Zeiss'a - świetny duet. Niestety Kiev trochę nakłada klatki, dlatego kwadratowe zdjęcia wyszły raczej w formacie proporcji 5x7, a że zapomniałem o tej przydłości to kadrowanie średnio wyszło. Niemniej jednak część zdjęć udało się uzyskać w kwadracie.

Zdjęcia cyfrowe - tutaj więcej zabawy ze światłem, którego uczę się w nowym pomieszczeniu. Przez niski sufit piwnicy są spore ograniczenia, ale to jestem zdania że to fotograf ma się dostosować do warunków, a nie warunki do fotografa. Dzięki zmianom w ustawieniach światła, użyciu rozpraszaczy, czy podwójnych reflektorów, a także filtrów, wyszło kilka zupełnie różniących się od siebie ujęć - wszystkie poniżej. 

Sesja szybka, ale wesoła. Pozostało zrobić porządek, poukładać dziesiątki negatywów do lodówki i zapraszać modelki (i modeli również!) na aberracyjne sesje 🙂 Raz w tygodniu sesja TFP z testowaniem negatywów nie_wiadomo_skąd, zapraszam!

Roksana

Kiedy poczułem się staro? Kiedy modelki zaczęły do mnie mówić per "proszę pana"? Trochę. Ale kiedy przed obiektywem pozują dziewczęta w wieku moich dzieci, to wiem że lepiej już nie będzie. Nie mam nic przeciwko młodzieży w studiu, ale niezbędny warunek - zgoda rodziców na piśmie, albo obecność podczas sesji. 

Zdjęcie tytułowe - Globica i KodakPortra 160NC w wersji 4x5", z dorobioną wkładką i przymocowaną na szarą taśmę 🙂
Reszta (na sliderze) - Canon 6D i 85mm
Modelka: Roksana (lat 15)
MUA: Ewelina

Inspiracje Pirelli, odcinek IV

Sesja z końca czerwca (!), do której inspiarcją była Patricia Arquette z okładki kalendarza w roku 1998. Długo nie mogłem zabrać się za obróbkę, ponieważ zrobiliśmy kilka gaf podczas sesji i nie wiedziałem jak to ugryźć.
Ostatecznie popełniłem kilka zupełnie różnych klimatów z jednej sesji, a samo zdjęcie wzorcowe zostawiłem na koniec. Dlatego zdjęcia wyjątkowo zróżnicowane.

Negatyw w Mamiya RB67 - Kodak VPS z 1996, ale ta rolka trochę bardziej poturbowana przez ubiegający czas, stąd niedoświetlenie i pierwsze zdjęcia z dużo większym ziarnem i nikłym kontrastem. Jednak dało się wyciągnąć ile trzeba.

Dalej kombinowaliśmy cyfrowo w różnych wersjach, także z "tiltszifterem"

Zdjęcia, które uznałem za stracone w pierwszej chwili, udało się jednak uratować w mocniejszej postprodukcji, ale też zupełnie w innym klimacie:

I na koniec zdjęcie, które zainspirowało do sesji.

Udział wzięli:
Modelka: Olka
MUA: Izabela
Naciskał guziki i suwał suwakami: Bynio

Globica w kolorze

Wreszcie udało mi się zrobić wielkoformatowe zdjęcie w kolorze. Negatywy Kodak Portra 160NC od dłuższego czasu leżały w lodówce, ale problemy techniczne nie pozwalały na zapakowanie do kaset. Okazało się, że wszystkie wkładki i redukcje jakie mam są formatu 10x15cm, a film to 4x5", czyli zabrakło pół milimetra. Ale wpadłem na pomysł, że po prostu przykleić delikatnie szytkę do drewnianej redukcji z kasety Globiki. Trochę po omacku, ale jest. Działa. 

Dalej już tylko trudniej 🙂 Najpierw trochę popsułem naświetlenie, miałem miech wysunięty wg parametrów wcześniej robionego zdjęcia na negatywie ORWO. Mniej więcej, bo tu wszystko robione "na oko", migawka jest wyzwalana ręcznie bez ustawiania czasu, więc czas jej otwarcia mierzę uchem. Czas naświetlania trzeba zgrać z odpowiednim wysunięciem miecha aparatu - zakres od kilku do kilkudziesięciu centymetrów, a standard zależy od użytego obiektywu. Do tego dochodzą jeszcze zastosowane pochyły i przesunięcia, ogólnie sporo zmiennych. Negatywy przeterminowane w 2005 roku miały czułość ISO160, chciałem naświetlać na ok 100. Wyszło im pewnie z 50.

Kolejna rzecz, to wywołanie. Negatywy musiały zostać w kasecie do momentu, aż znajdą się w ciemni. Przez kawałki dwustronnej taśmy nie chciałem ich przekładać po ciemku do pudełka, żeby się nie skleiły. Niestety nie dysponuję wkładką umożliwiającą wywołanie w koreksie (kosztuje niemal 300zł, kawałek plastiku :/ ) więc pozostało wołanie w kuwetach. Jest o tyle problematyczne, że: jest ciemno w całym procesie wywoływania, negatywy łatwo porysować, gdyż emulsja podczas kąpieli jest bardzo delikatna, no i jeszcze nie miałem gumowych rękawiczek, więc na żywca paluchami po wywoływaczu i utrwalaczu. A dodam jeszcze, że chemia swoją 6-tygodniową trwałość straciła jakieś 4 miesiące temu 🙂 Ale nadal stoi w butelkach, więc czemu nie spróbować. Jak widać, okłamują nas. Negatywy wywoływałem nieco dłużej, ok 4:30. Reasumując lekko prześwietliłem, ale nie na tyle, aby nie dało się go uratować.

Kolejny problem, to skanowanie. Nie mam wielkoformatowego skanera, muszę sobie radzić średnioformatowym. Jedyna sensowna opcja to dwukrotnie zeskanowany negatyw i złożenie części w PS. Tutaj dochodzi kolejna przeszkoda, ponieważ korzystam z epsonowskiego oprogramowania, a to nie najlepszy produkt, nie ma chociażby możliwości "czystego" skanu w gamma 1.0. Tak więc nawet po wyłączeniu korekty kolorystycznej, na dwóch połówkach negatywu zawsze będzie jakaś różnica. Zwykle jednak da się ją wyprostować, w końcu od 20 lat zajmuję się grafiką 🙂

Tak jak się spodziewałem, czyste skany lekko prześwietlenie i o małym kontraście. Na szczęście zrównanie poziomów wykazało, że nie ma prześwietleń poza skalę, a kontrast po korekcji wcale nie był taki zły. Połączenie dwóch obrazów z delikatną korektą jasności i poziomu składowej zielonej i to wszystko.

Sporo pracy, jak na jedno zdjęcie. Ale warto, uwierzcie mi. Nie tylko sama satysfakcja z tak otrzymanego obrazu, ale sami widzicie na zdjęciu tytułowym - zupełnie inna jakość niż foty cyfrowe.

Na koniec jeszcze schemat oświetlenia, o które pytało kilka osób z FB. Główne światło to (1) DIY ringlight z dwunastoma żarówkami o łącznej mocy ok 2kW; do tego szeroki strumień z (2) reflektora 1kW z prawej strony modelki, ustawiony lekko z tyłu mniej więcej na wysokości czubka głowy; (3) reflektor 1kW spotlight pod sufitem do podświetlenia włosów z lewej strony (tutaj trochę bardziej z tyłu); oraz jeszcze (4) reflektor 1kW szerszy strumień zwężony wrotami na białe tło.

Modelka: Sylwia
MUA: Izabela
Skill levelował: Bynio

Roma. Piękne imię, piękna modelka.

Kolejna inspiracja Pirelli, ale w złagodzonej formie. Rok 1974 i zdjęcia Hansa Feurera - jedną z modelek była Marana. Mocne kontrasty, ostre światła i intensywne kolory, jak na ówczesne czasy to było naprawdę mocne.
Jednak uroda Romy nie pasowała do wyzywających zdjęć z pierwowzoru, dlatego ujęcia są subtelniejsze, delikatniejsze. To też pierwsze kroki w modelingu, dlatego zrezygnowałem z ujęć, które mogłyby jednoznacznie zaszufladkować styl modelki i zrobiliśmy porterty "statyczne". Osobiście uważam takie za najtrudniejsze, ponieważ trudno jest zagrać tylko twarzą - jednak Roma sprawdziła się w tej roli doskonale.

Zdjęcia analogowe to przeterminowany Kodak EGP, jednak zaskakująco dobrze oddał barwę skóry. Nieco większe ziarno, ogólnie skany wyglądają bardzo, bardzo dobrze. Cyfrowo klasycznie, szkło Canona 85mm.

Poniżej zestaw kilku zdjęć cyfrowych na przewijaku. Miłego oglądania.

...i jedno "półanalogowe":

A na koniec nasza inspiracja, w wydaniu cyfrowym, analogowym i oryginalnym.

Pozowała: Roma
Malowała: Makijażystka Izabela Jurczak
Kliszę zakładał i guzik naciskał: Zbigniew Skupiński

Izabela Belluci

Kolejna sesja spod znaku inspiracji Pirelli. Tym razem lipiec 1997 roku, kiedy to Monica Belluci została sfotografowana przez Richarda Avedona. Oczywiście naszym zamiarem nie było powtórzenie ujęcia, chociaż wcielająca się w rolę Iza świetnie sobie z tym poradziła. Paradoksalnie z tego właśnie powodu tych kadrów tu nie umieszczam, aby uniknąć niepotrzebnych porównań. Za to są ciekawsze, według mnie, zdjęcia.

Zdjęcie znad nagłówka zostało zrobione aparatem dwuobietkywowym polskiej produkcji, Start 66 w drugiej wersji. Jak widać, ten mały i niedoceniany ówcześnie aparacik naprawdę daje radę. Dodam, że film to przeterminowany (a jakże) 20 lat Kodak VPS. Niestety, już więcej nie mam tego rewelacyjnego materiału. Szkoda, jest praktycznie niedostępny na rynku.

Ze zdjęciem pośrodku wiąże się zabawna historia. Iza ustawiła je sobie, jako profilowe na fejsiku – skadrowane w kwadrat. Jak to na portalach społecznościowych bywa, można się spodziewać mnogości komentarzy, tak się stało tez tym razem. Zdjęcie zostało uznane za przesadnie wyretuszowane, gdyż nie widać obojczyków i naturalnego zarysu szyi (?). No cóż, delikatny retusz jaki był, nie dotyczył akurat obojczyków i szyi. Kwestia ustawienia bardzo miękkiego światła pod kątem, który skutecznie wygładził wszelkie cienie. Do tego poza również wygładziła całą obręcz barkową. Jak widać na innych zdjęciach z innym ustawieniem światła, Iza jednak obojczyki (i naturalny zarys szyi) posiada 😀

_MG_1377_5x7m

_MG_1288_5x7_m

_MG_1299_2000x3000

A na deser zdjęcie z kalendarza Pirelli, które było podstawą do sesji.

monicabelluci

Modelka: Iza Bela
MUA: Makijażystka Izabela Jurczak

 

Paulina

Popularne imię wśród Aberracyjnych modelek 🙂

Paulina - chociaż na początku kariery modelki, ma spore szanse na wiele sesji w przyszłości. Zrobiliśmy zdjęcia w studiu, tylko przy świetle żarowym - najpierw reflektory, potem doszła jeszcze lampa pierścieniowa. Aparaty przeplatane, cyfra z 85mm, do tego Pentacon Six dawno już nie używany, z przeterminowanym Kodakiem Gold, oraz oczywiście Mamiya. Mogłem skorzystać z obiektywu 180mm, który nie wyzwala błysku, za to świetnie współpracuje z oświetleniem stałym. To jeden z najlepszych obiektywów tego sytemu. Tutaj naświetlałem na Kodak Portra 160.

Efekty? Zdecydowanie wygrał Pentacon Six z Sonnarem i przeterminowanym Gold'em. Zdjęcia rewelacyjne, no i kwadratowy format nigdy mi się nie znudzi - tu jeszcze dwa:

Mamiya. Zawsze miałem problemy z ustawieniem skanów kiedy za modelką jest białe tło. Automat skanera głupieje, trzeba się nagimnastykować krzywymi.
Ale trzy fotki można pokazać:

No i cyfra. Zdjęcia przy żarowym świetle to zupełnie inna jakość niż błysk. Uwielbiam.

Pozowała: Paulina
Malowała: Izabela

Zdjęcia robiły aparaty: Canon 6D & 85mm, Pentacon Six & Sonnar, Mamiya RB67 & Sekor 127 & Sekor 180.
Ja tylko naciskał.

Amelia. Analogowo 100%

Zapowiada się dłuższy wpis. Zachciało mi się zrobić sesję czarno białą, tylko w analogu. Co prawda cyfrę czasem użyłem jak miernika światła, tak na wszelki wypadek, ale i tak przestawiłem podgląd na BW. RAWy co prawda i tak zapisują się w kolorze, z czego bardzo zadowolona jest wizażystka 🙂

Tematem sesji portret, a pozowała piękna Amelia. Miałem zamiar potestować kilka ustawień świateł na przyszłość. Jednak współpraca z modelką szła tak dobrze, że przygotowałem raptem 3-4 sety - wolałem chwytać moment. Chwytającymi była Mamiya RB67 z Kodakiem TMax100 i standardowym K/L 127, Canon EOS1 z 85mm i tiltszifterem, zaaładowany zaś był ostatnim filmem Svema64 z mojej lodóweczki negatywowej. Jeszcze gdzieś tam po drodze na chwilę podłączyłem TAIR 11A 135mm, ale nie jestem w stanie określić które to. No i na sam koniec sesji odpaliłem Globicę, po raz pierwszy z formatem 13x18cm.

Na pierwszy ogień film 120, wywołany w Rodinalu 1+50. Efekty? Jakość i ostrość jak zawsze miażdżąca, natomiast nie do końca przypadł mi do gustu dość stonowany obraz. Chciałem nieco większe kontrasty - pytanie czy to kwestia światła, czy wywołania w większym rozcieńczeniu. Do koreksu dorzuciłem jeszcze rolkę ze "streetu" Foton sprzed 30 lat, ale nic z niego nie wyszło - podejrzewam że lekko zabarwił negatyw Kodaka. Ogólnie jednak jest OK.

Jednak robotę na sesji zrobił ruski negatyw sprzed 30 lat. Svema 64 w połączeniu z użytywmi obiektywami i wywołaniem w Caffenolu dał niesamowite obrazy o artystycznym zapędzie. Szczególnie kilka z tiltszifterem, gdzie ziarno przejemnie rozmywało przesuniętą ostrość. Szkoda, że nie mam już więcej tego materiału. Może jeszcze się znajdzie na jakiejś aukcji...

I jeszcze kilka wybranych w pozycji horyzontalnej

Pozowanie Amelii spodobało mi się tak bardzo, że postanowiłem odpalić tez Globicę. Jeszcze nie miała okazji pracować w studiu, czas najwyższy. Załadowałem więc dwie podwójne kasety zabytkowym ORWO NP20 w rozmiarze 13x18 cm (to dopiero negatyw) i... Stroimy maszynę. Obraz powstający na matówce to poezja. Można się wpatrywać zamiast robić zdjęcia. Obrócony i odbity, ale mimo to robi kolosalne wrażenie przy dobrym oświetleniu.

Przy pierwszym ujęciu zapatrzyłem się jednak i zapomniałem zamknąć migawkę przed wyciągnięciem szybera... No to jeden negatyw jak krew w piach. Drugie już lepiej, migawka odpalona "na oko" ok 1/20 sekundy i gotowe. Aparat jest wyposażony w migawkę zwalnianą ręcznie, o ustawianiu czasów nie ma mowy 🙂 Druga kaseta poszła już sprawniej, pokusiłem się nawet o ustawienie mocnego shiftu. Staram się ustawić ogniskową "nominalną", ale też na oko nie chciało mi się mierzyć. Przy obiektywie 300mm należy miech wyciągnąć na właśnie tyle, aby nie wprowadzać korekty ekspozycji.

No i wywołanie. Pierwsza kuweta z Rodinalem w rozcieńczeniu około 1+80. Przy przeterminowanym materiale to i tak loteria, zostawiłem "na stojaka" na 50 minut. I nic. Biało. No tak, jak migawka otwarta na kilkanaście sekund nie mogło być inaczej. Dorzuciłem kilka kostek lodu aby roztwór miał temperaturę ok 20°C i druga szytka. Kolejna godzina i... JEST! Brawo Ja! 🙂 Dwukrotnie użyty Rodinal dał radę. Kolejną szytkę zamoczyłem w Caffenolu. Godzina bez mieszania i jest kolejna! Niestety, okazało się że modelka lekko się poruszyła i obraz rozmyty. Szkoda. No to czwarta godzina i ostatni materiał. Pusty. Skuteczność 50%, jak na pierwszy raz całkiem dobrze 🙂

Teraz tylko problem ze skanowaniem, mój V500 jest przeznaczony do średniego formatu. Czas na skaner LF. Tymczasem coś poskładam

Voilà. Skanowane na trzy razy, aby nie składać przez środek twarzy. Rozdzielczość wyjątkowo mała jak na skan kliszy - 2400 🙂 Ale przy takim rozmiarze negatywu daje to gigantyczny obraz.

MODEL: Amelia
MUA: Paulina Furgoł

Cross processing

Od początku roku czuję się jak w młotkowni – miałem nadzieję że rozruch w Nowym Roku będzie spokojny, a okazało się że wszyscy nabrali sił przez przerwę świąteczną i rzucili się na mnie ze zdwojoną siłą 🙂 Mimo to gospodaruję sobie czas na zdjęcia i eksperymenty, ale niestety czasem brakuje go na publikację.

Z okazji spuchnięcia głowy od myślenia w HTML5, krótki odpoczynek – niniejszy post. Zaczynam od końca, bo to ostatnia rzecz jaką robiłem. Dostałem kiedyś bardzo stare slajdy Kodak Ektachrome 400EL na kliszy 120. Bardzo rzadki i już zabytkowy materiał, wywoływany procesie E6. Niestety wywoływanie slajdów jest dość drogie, ale można „skrosować” proces, wywołując slajdy w chemii do negatywów C41 (oraz odwrotnie). Mając do dyspozycji rozrobioną chemię Tetenala, już nieco po terminie – nadarzyła się świetna okazja. Aberracyjne studio odwiedziła profesjonalna modelka, szkoda było nie spróbować.

No i wszystkie klatki poprawnie naświetlone! Klisza na wysokiej czułości zwykle dostaje dużego ziarna, do tego w „krosowaniu” jeszcze się ono powiększa no i zawsze wychodzi dominanta jakiegoś koloru. Mi wyszła żółta, którą ogarnąłem już w postprodukcji. Jak na pierwszy raz i materiał niewiadomego pochodzenia, efekty są wręcz  rewelacyjne. Nie mogę się doczekać odpalenia kolejnej, ale tym razem w plenerze.

Ciekawostka – ze względu na kolorowe ziarno, surowy plik zeskanowany w JPG 4800DPI ma blisko 150MB. Poniżej surówka ze skanu w automacie oprócz pierwszego (obraz odwrócony)

Zdjęć Agaty oczywiście dużo więcej w cyfrze, ale te będę dozował po jednym 🙂

MODEL: Agata Claudia Pałka
MUA: Izabela Jurczak
STUFF: Mamiya RB67, 127mm K/L

mix

Kodak No.2 Folding Autographic Brownie z 1918 roku

Zaryzykowałem zakup małego czarnego pudełeczka, mającym być aparatem fotograficznym. Sprzedawca handluje antykami i książkami, zapewne nie za bardzo wiedział co to jest i jak się otwiera. I całe szczęście. Gdyby na jakimś zdjęciu pokazano dokładniej co to jest, cena poszybowałaby do zakresu 200-300zł.A tak, wydałem tyle co na wódkę.

Organoleptycznie jeszcze lepiej. Dość długo zajęło mi namierzenie datowania modelu, na przodzie aparatu wygrawerowane są patenty między 1908 a 1913 rokiem, ale później znalazłem wybite na obudowie – ostatni z 1918 – zapewne z tego roku pochodzi ten sprzęt. Kawał czasu, niedługo walnie setka! Dość rzadki model – naprawdę mało go w necie, a konkretnie chodzi o opis przysłony. Tutaj jeszcze z poprzedniego systemu Kodaka, od 4 do 64, co jest odpowiednikiem 8 – 32, licząc od 16 w obie strony. Tyle wyczytałem, natomiast mocno wydaje mi się, że w tym modelu jest tu jeszcze 6,3 – ponieważ schodzi niżej niż opisane i widać ruch przysłony. Byłoby super, prawdziwy unikat.

_965A8375

Mimo wieku, cały mechanizm działa doskonale. Z zewnątrz gdzieniegdzie obudowała z korozją, ale mieszek i działanie mechanizmów wzorowe. Przełączanie czasów 25/T/B/50 bez najmniejszego luzu, idealnie słychać skok zapadki. Podobnie ruch przysłony, który nie jest stopniowany, ale działa perfekcyjnie. Komora filmu, rolki, wysuwanie miecha – jakby jego użycie sprowadzało się do ekspozycji na półce. Blokada wysunięcia mieszka w dwóch zakresach – portretowej 2,5m i pejzażowej 30m również działa świetnie. Matówka na wystającym trzpieniu z lustrem bardzo ciemna, widać ledwie zarys fotografowanego obiektu, do tego nigdy nie ma się pewności czy aby na pewno pokazuje kadr – w końcu to zupełnie osobny element niż obiektyw. Aby zmienić horyzont, trzeba ją przekrzywić o 90°. Technika! Za to był film w środku. Oczywiście błona zwojowa 120, format zdjęcia 6×9. Zapewne prześwietlony, ale zobaczymy po wywołaniu w Caffenolu.

Poszedł na spacer do Sopotu i to dwa razy. Najpierw przy okazji nocnej pracy nad zdjęciami, dokończył kliszę w zestawie. Podłączony do wielkiego statywu Manfrotto robił wrażenie na monciakowych spacerowiczach 🙂 Drugi spacer w niedzielę na molo. Tutaj już z założoną nowym przeterminowanym filmem Fuji Superia. Warto wspomnieć o zakładaniu materiału, to naprawdę poprzednia epoka. Wyjmuje się cały układ miecha, z soczewkami, migawką i bebechami. Zostaje pusta puszka obudowy, w którą wkładamy lekko rozwinięty film założony na rolki i upychamy go po bokach. Zakładamy miech i blokujemy przesuwając blaszki. Wow. To się nazywa manualne zakładanie filmu 🙂

I co tu dużo mówić, robienie zdjęć na molo niedzielnym popołudniem, wśród setek turystów z zawieszonymi czterocyfrowywmi Canonami na szyjach, jest całkiem przyjemne 🙂 Wywołane zdjęcia mają swój niepowtarzalny charakter, lekko wpadają w czerwoną barwę i troszeczkę brakuje kontrastu, no ale to nie problem poprawić w obrazie docelowym. Na każdym zdjęciu jest też poprzeczny pasek, wygląda jakby dostawało się jakieś „lewe” światło. Po oględzinach zauważyłem, że założona obudowa nie do końca wskoczyła na swoje miejsce, stąd zapewne szpara ze światłem. Za to histogram pięknie rozciągnięty na całej szerokości, niemal podręcznikowe Himalaje. Takie naświetlenie zawsze cieszy, tym bardziej że opcji nie ma zbyt wiele do wyboru. Korzystanie z zewnętrznego światłomierza w tym przypadku również, trzeba sobie poprzeliczać wartości na zabytkowe Kodaka.

Celowo zostawiłem ramki na części i zdjęć, są też bez korekty – poza kontrastem i poprawa krzywych kolorów. Szczerze mówiąc, to przez ostatnie 100 lat niewiele się zmieniło w fotografii analogowej 🙂

_FujiSuperia_007_FujiSuperia_002_FujiSuperia_004 _FujiSuperia_006

_FujiSuperia_005

_FujiSuperia_008